
بوسه باد خزونی
با هزار نا مهربونی
زیر گوشه برگ تنها میگه طعمه خزونی
برگ سبز و تر و تازه
رنگ سبزشو میبازه
غرق بوسه ها ی بادو وحشت روزای تازه
میکنه دل از درختا
میشه آواره کوچه
کوچه ای که یادگاره
روزای رفته و پوچه
میشینه گوشه کوچه
دل به آسمون میدوزه
میکنه یاد گذشته
دلش از غصه میسوزه
یاد باد یاد گذشته شاد باد
این دل زرد و تهی در حسرت دیدار باد
یاد روزایی که کوچه زیر سایه تنم بود
مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود
سهم من از بوسه باد
چی بگم ای داد و بی داد
همه زردی و تباهی مردن و رفتن از یاد
|
+| نوشته شده توسط
محسن رضایی فر در یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386