RSS  

 ایستگاه بیست و شش

نمیخواستم  بیام بنویسم
 مثلا  دارم واسه ارشد درس میخونم اما اومدم  بعده یه مدت هم آپ بزارم
هم  یه یادمان از خودم توی شب  میلادم بزارم .
25 ایستگاه گذشت و رسیدم به 26
25  سال  پره خاطره های خوب   بد  پره خنده پره گریه
پره عقده  پره سختی  پره موفقیت  پره شکست
پره  بچگی  پره  بزرگی  و پره حماقت  و پره ندونم کاری
تشویش نگرانی  بیخیالی
پره عاشقی  پره  بچگی
پره از زندگی  پره از مردن و زنده  شدن
روزای سخت و شیرین  سربازی
اون روزای  کنکور
اون روزای سخت مریضی مامان
روزای شیرین دانشگاه
روزای دوستی ها  و قهرای  بچگونه
روزای بازی  روزای  شیطونی پارک  سی متری   
روزای بستنی ایتالیایی
همه اون روزای خوب و بد گذشتن وامشب  نخواسته رسیدم به ایستگاه بیست و ششم
هر چند آرزوی شب میلادم  برگشت به روزای بچگی بود و شروع دوباره 
بگذریم ...
25 ایستگاه قبلی  با همه داشتنا و نداشتناش  گذشتن و امروز  در حالی
 ایستگاه بیست و ششم رو شروع میکنم  که خوشحالم .... خوشحال واسه داشتنیا و نداشتنیا
یه خونواده خوب  صمیمی 
یه زندگی معمولی و خوب
یه  بدن سالم واسه همه  خونواده
زندگی  درس و خوشحالی و یه عالمه آرزوهای بزگ  که میتونم خوشحال تر باشم که  به بزرگ تریناش رسیدم  امروزوتازگیاش  رسیدن  به افسانه زندگیم...
 افسانه    به رسم عشق  و به رسم زیبای زندگی  کسی که میخوام عمرمو با همه خوبی ها  و بدی هام باهاش تقسیم کنم .

مرسی مرسی بازم مرسی  مامان حسین مجتبی و افسانه  عزیز برای همه چی و برای امشب

 غروب بیست و هشتم  مهر توی اتاقم تنها
با سیاوش  قمیشی  ...... صدای خش خش برگای خزونی.....

باید تو را پیدا کنم شاید هنوزم دیر نیست
 تو ساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست
با این که بی تاب منی بازم منو خط میزنی
 باید تو را پیدا کنم تو با خودت هم دشمنی
کی با یه جمله مثل من میتونه آرومت کنه
 اون لحظه های آخر از رفتن پشیمونت کنه
دلگیرم از این شهر سرد این کوچه های بی عبور
 وقتی به من فکر میکنی حس میکنم از راه دور
آخر یه شب این گریه ها سوی چشامو می بره
 عطرت داره از پیرهنی که جا گذاشتی می پره
باید تو را پیدا کنم هر روز تنها تر نشی
 راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی
پیدات کنم حتی اگه پروازمو پرپر کنی
 محکم بگیرم دستتو احساسمو باور کنی
باید تو را پیدا کنم شاید هنوزم دیر نیست
 تو ساده دل کندی ولی تقدیر بی تقصیر نیست
باید تو را پیدا کنم هر روز تنها تر نشی
 راضی به با من بودنت حتی از این کمتر نشی

دل هيچكي مثل من غربت اينجا رو نداره
ديگه حرفاي علاقه همه مردن تو دلم
مثل گنجيشكاي بي لونه و بي جاي محله
ديگه هيجا تو درختا جاي من نيست كه برم
با تو بودن خيلي وقته كه گذشته
بي تو بودن  مثل مهر سرنوشته
ديگه اسم تو رو هي زمزمه كردن
واسه من نه تو ميشه نه فرقي داره
بارونه از سر شب همش داره ميباره
تو گوشم داد ميزنه همش ميناله
ميگه هيچكي مثل من  غربت اينجا رو نداره
زندگي ارزش اين همه اشكا رو نداره

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها
دیدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد
می خزند آرام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله میزد خون شعر
خاک میخواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره دنیای من
چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من
در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من با یاد من بیگانه ای
در بر اینه می ماند به جای
تار مویی نقش دستی شانه ای
می رهم از خویش و میمانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان میشود
می شتابند از پی هم بی شکیب
روزها و هفته ها و ماهها
چشم تو در انتظار نامه ای
خیره میماند به چشم راهها
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک
بی تو دور از ضربه های قلب تو
قلب من میپوسد آنجا زیر خاک
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم میشویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ

 تو چشم من نگاه نکن دنبال اشک من نگرد
چشمای آینه قبل  من تنهاییامو گریه کرد
بی خودی حالمو نپرس  چیزی نمیفهمی ازم
اشکاتو خرج من نکن ما که نمیرسیم به هم
تو هم به اندازه من تو فکر  فصل اخری
فقط بدون جون منو داری به همرات میبری
تو چشم من نگاه نکن  شهر غمه  شهر چشام
دنیای تو مال خودت تنهام بزار با غصه هام
آخ که چه اسونه برات گذشتن از هر چه که بود
آدما از یادشون میره عشق قدیمی خیلی زود
تو هم به اندازه من  تو فکر فصل آخری
دارن به دنبالم میان  تموم خاطرات من
میدونی بی ت میمیرم تیر خلاصو تو بزن
یه آرزو تو قلبمه  میخوام که اینو بدونی
مثل دل عاشق من  دل کسی  رو نشکونی
وقتی نمونده واسه ما  حتی واسه خداحافظی
برو منو تنهام بزار با یان گلای کاغذی
تو هم به اندازه من تو فکر  فصل اخری
فقط بدون جون منو داری به همرات میبری

رفتی حالا به کی بگم خیلی دلم تنگه برات
میخوام  یه بار ببینمت  سر بزارم رو شونه هات
دوست داشتم با گلای سرخ میومدم به دیدنت
نه اینکه با رخت سیاه  چشمای سرخ ببینمت
گل و پرپر میکنم سر مزارت
تا ابد بارونیه چشمای یارت
رفتی افسوس گل من تو در دل خاک
از تو یادگاریه چشمای مهتاب
پاییزه غریب و بی رحم اون همه برگ مگه کم بود
گل من رو چرا چیدی
 گل من دنیای من بود
گلمو ازم  گرفتی تک و تنهام زیر بارون
حال که نیستی کنارم
میزارم سر به بیابون
هنوزم بارون میباره تو میای انگار کنارم
خودتم بهتر میدونی  مثل بارون میبارم  
پاییزه غریب و بی رحم اون همه  برگ مگه کم بود
گل من رو چرا چیدی
...
 گل من دنیای من بود

صدای خش خش برگای خزونی  توی گوشم ناله میکرد
آسمون بغضشو تو  پرده ابرای سیاهش پاره میکرد
رعد و برق نگاه  شهرو با صداش خواب زده میکرد
زمین از این همه  سنگینی بار به روی شونش گله میکرد
همچنان پای پیاده 
فارغ از صدای خشم  آسمونی
بی خیال از ناله ها و گله های برگای زرد خزونی
جاده های بی کسی رو
گم می کردم آروم آروم
تن غربت  رو میشستم 
زیر  قطره های بارون
من به  یاد عطر بارون زده گلای پونه
میکشیدم پای خستمو تو جاده به هوای بوی خونه
وقتی که صدای خونه  منو تا آخر جاده میکشونه
این سراب  توی جاده که  چشمامو میپوشونه

بوسه باد خزونی
 با هزار نا مهربونی
زیر گوشه برگ تنها  میگه طعمه خزونی
برگ سبز و تر و تازه
رنگ سبزشو میبازه
غرق بوسه ها ی بادو وحشت روزای تازه
میکنه دل از درختا
 میشه آواره کوچه
کوچه ای که یادگاره   
روزای رفته و پوچه
میشینه گوشه کوچه
 دل به آسمون میدوزه
میکنه یاد گذشته
دلش از غصه میسوزه
یاد باد     یاد گذشته شاد باد
این دل زرد و تهی در حسرت دیدار باد
یاد روزایی که کوچه زیر سایه تنم بود
 مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود
سهم من از بوسه باد
چی بگم ای داد و بی داد
همه زردی و تباهی مردن و رفتن از یاد

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها
دیدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد
می خزند آرام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله میزد خون شعر
خاک میخواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره دنیای من
 چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من
در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من با یاد من بیگانه ای
در بر اینه می ماند به جای
تار مویی نقش دستی شانه ای
می رهم از خویش و میمانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان میشود
می شتابند از پی هم بی شکیب
روزها و هفته ها و ماهها
چشم تو در انتظار نامه ای
خیره میماند به چشم راهها
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک
بی تو دور از ضربه های قلب تو
قلب من میپوسد آنجا زیر خاک
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم میشویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ

به یاد
فروغ فرخزاد

تو آسمون زندگیم ستاره بوده بی شمار
اما شبای بی کسیم یکی نمونده موندگار
یکی نمونده از هزار
ستاره های گم شده  هرشب من  هزار هزار
اما همیشگی تویی
ستاره دنباله دار 
یکی نمونده از هزار
ای آخرین تنها ترین  آواره عاشق 
هر شب عمرم همراه با من ستاره عاشق
ستاره های گم شده هر شب  من هزار هزار
اما همیشگی تویی  ستاره دنباله دار 
یکی نمونده از هزار
ای تو آشنای ناشناسم  ای مرهم دست تو لباسم
دیوار شبم شکسته از تو
از ظلمت شب نمیحراسم
انگار که زاده شده با من 
عشقی که من از تو میشناسم
تو بودی و هستی هنوز سهم من از این روزگار
با شب من فقط تویی ستاره دنباله دار
با شب من فقط توایی

تقدیم  به 
H****H

   دیدی گفتم    دیدی گفتم که یه روز پر میکشی تو هوام
دیدی گفتم    دیدی گفتم که تو هم میری بدون وداع
میاد اون روز که نمیگیری سراغ از ما
میدونستم
میدونستم  که دل سرد تو موندنی  نیست
خوندنی نیست   رفتی پر کشیدی دل نشت و گریست
نمونده جز اشک چشم و دو گونه خیس
دلی که بی نیازه   همش فکر پروازه
میخواد بزاره بره
قلبی که غم نداره  همش فکر فراره  موندن براش مشکله
دیدی                    دیدی گفتم   دیدی                      دیدی گفتم

 لحظه ای با من باش تا از آن لحظه برویم تا گل
که ببندم از نگاه تو به هر ستاره پل
لحظه ای با من باش تا که از تو نفسی تازه کنم
تا از آن لحظه با تو سفر آغاز کنم
سفری تا ته بیشه های سر سبز خیال
تا به دروازه شهر آرزوهای محال
سفری در خم و پیچ گذر ستاره ها
از میون دشت پر خاطره ترانه ها
لحظه ای با من باش
لحظه ای با من باش
لحظه ای با من باش تا به باغ چشم تو پنجره ای باز کنم
از تو شعر و قصه و ترانه ای ساز کنم
شعری همصدای بارون
رنگ سبز جنگل و آبی دریا
قصه ای به رنگ و عطر قصه ها ی عشق عاشقای دنیا
از یه لحظه تا همیشه میشه از تو پر گرفت تا اوج ابرا
کوچه پس کوچه شهرو با خیالت پرسه زد تا مرز فردا