روزهای بی خاطره

به نام یگانه هستی بخش


	روز تولدم ایستگاه بیست و شش نمیخواستم بیام بنویسم مثلا دارم واسه ارشد درس میخونم اما اومدم بعده یه مدت هم آپ بزارم هم یه یادمان از خودم توی شب میلادم بزارم . 25 ایستگاه گذشت و رسیدم به 26 25 سال پره خاطره های خوب بد پره خنده پره گریه پره عقده پره سختی پره موفقیت پره شکست پره بچگی پره بزرگی و پره حماقت و پره ندونم کاری تشویش نگرانی بیخیالی پره عاشقی پره بچگی پره از زندگی پره از مردن و زنده شدن روزای سخت و شیرین سربازی اون روزای کنکور اون روزای سخت مریضی مامان روزای شیرین دانشگاه روزای دوستی ها و قهرای بچگونه روزای بازی روزای شیطونی پارک سی متری روزای بستنی ایتالیایی همه اون روزای خوب و بد گذشتن وامشب نخواسته رسیدم به ایستگاه بیست و ششم هر چند آرزوی شب میلادم برگشت به روزای بچگی بود و شروع دوباره بگذریم ... 25 ایستگاه قبلی با همه داشتنا و نداشتناش گذشتن و امروز در حالی ایستگاه بیست و ششم رو شروع میکنم که خوشحالم .... خوشحال واسه داشتنیا و نداشتنیا یه خونواده خوب صمیمی یه زندگی معمولی و خوب یه بدن سالم واسه همه خونواده زندگی درس و خوشحالی و یه عالمه آرزوهای بزگ که میتونم خوشحال تر باشم که به بزرگ تریناش رسیدم امروزوتازگیاش رسیدن به افسانه زندگیم... افسانه به رسم عشق و به رسم زیبای زندگی کسی که میخوام عمرمو با همه خوبی ها و بدی هام باهاش تقسیم کنم . مرسی مرسی بازم مرسی مامان حسین مجتبی و افسانه عزیز برای همه چی و برای امشب غروب بیست و هشتم مهر توی اتاقم تنها با سیاوش قمیشی ...... صدای خش خش برگای خزونی..... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در سه شنبه بیست و هشتم مهر 1388