RSS  

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها
دیدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد
می خزند آرام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله میزد خون شعر
خاک میخواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره دنیای من
چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من
در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من با یاد من بیگانه ای
در بر اینه می ماند به جای
تار مویی نقش دستی شانه ای
می رهم از خویش و میمانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان میشود
می شتابند از پی هم بی شکیب
روزها و هفته ها و ماهها
چشم تو در انتظار نامه ای
خیره میماند به چشم راهها
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک
بی تو دور از ضربه های قلب تو
قلب من میپوسد آنجا زیر خاک
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم میشویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ

 تو چشم من نگاه نکن دنبال اشک من نگرد
چشمای آینه قبل  من تنهاییامو گریه کرد
بی خودی حالمو نپرس  چیزی نمیفهمی ازم
اشکاتو خرج من نکن ما که نمیرسیم به هم
تو هم به اندازه من تو فکر  فصل اخری
فقط بدون جون منو داری به همرات میبری
تو چشم من نگاه نکن  شهر غمه  شهر چشام
دنیای تو مال خودت تنهام بزار با غصه هام
آخ که چه اسونه برات گذشتن از هر چه که بود
آدما از یادشون میره عشق قدیمی خیلی زود
تو هم به اندازه من  تو فکر فصل آخری
دارن به دنبالم میان  تموم خاطرات من
میدونی بی ت میمیرم تیر خلاصو تو بزن
یه آرزو تو قلبمه  میخوام که اینو بدونی
مثل دل عاشق من  دل کسی  رو نشکونی
وقتی نمونده واسه ما  حتی واسه خداحافظی
برو منو تنهام بزار با یان گلای کاغذی
تو هم به اندازه من تو فکر  فصل اخری
فقط بدون جون منو داری به همرات میبری