روزهای بی خاطره

X

روزهای بی خاطره

به نام یگانه هستی بخش


	غربت (برای زندگیم... سیاوش) دل هيچكي مثل من غربت اينجا رو نداره ديگه حرفاي علاقه همه مردن تو دلم مثل گنجيشكاي بي لونه و بي جاي محله ديگه هيجا تو درختا جاي من نيست كه برم با تو بودن خيلي وقته كه گذشته بي تو بودن مثل مهر سرنوشته ديگه اسم تو رو هي زمزمه كردن واسه من نه تو ميشه نه فرقي داره بارونه از سر شب همش داره ميباره تو گوشم داد ميزنه همش ميناله ميگه هيچكي مثل من غربت اينجا رو نداره زندگي ارزش اين همه اشكا رو نداره \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در یکشنبه هفدهم آذر 1387 \|


	یادمان روز تولدم مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور در زمستانی غبار آلود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شور مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روزها روز پوچی همچو روزان دگر سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها دیدگانم همچو دالانهای تار گونه هایم همچو مرمرهای سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد درد می خزند آرام روی دفترم دستهایم فارغ از افسون شعر یاد می آرم که در دستان من روزگاری شعله میزد خون شعر خاک میخواند مرا هر دم به خویش می رسند از ره که در خاکم نهند آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند بعد من ناگه به یکسو می روند پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند روی کاغذها و دفترهای من در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من با یاد من بیگانه ای در بر اینه می ماند به جای تار مویی نقش دستی شانه ای می رهم از خویش و میمانم ز خویش هر چه بر جا مانده ویران می شود روح من چون بادبان قایقی در افقها دور و پنهان میشود می شتابند از پی هم بی شکیب روزها و هفته ها و ماهها چشم تو در انتظار نامه ای خیره میماند به چشم راهها لیک دیگر پیکر سرد مرا می فشارد خاک دامنگیر خاک بی تو دور از ضربه های قلب تو قلب من میپوسد آنجا زیر خاک بعد ها نام مرا باران و باد نرم میشویند از رخسار سنگ گور من گمنام می ماند به راه فارغ از افسانه های نام و ننگ \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در شنبه بیست و هفتم مهر 1387


	فصل آخر تو چشم من نگاه نکن دنبال اشک من نگرد چشمای آینه قبل من تنهاییامو گریه کرد بی خودی حالمو نپرس چیزی نمیفهمی ازم اشکاتو خرج من نکن ما که نمیرسیم به هم تو هم به اندازه من تو فکر فصل اخری فقط بدون جون منو داری به همرات میبری تو چشم من نگاه نکن شهر غمه شهر چشام دنیای تو مال خودت تنهام بزار با غصه هام آخ که چه اسونه برات گذشتن از هر چه که بود آدما از یادشون میره عشق قدیمی خیلی زود تو هم به اندازه من تو فکر فصل آخری دارن به دنبالم میان تموم خاطرات من میدونی بی ت میمیرم تیر خلاصو تو بزن یه آرزو تو قلبمه میخوام که اینو بدونی مثل دل عاشق من دل کسی رو نشکونی وقتی نمونده واسه ما حتی واسه خداحافظی برو منو تنهام بزار با یان گلای کاغذی تو هم به اندازه من تو فکر فصل اخری فقط بدون جون منو داری به همرات میبری \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه هفدهم مهر 1387


	خدا جون متشکریم خدا جون متشکریم خداجون ! متشکریم که چشم دادی بهمون واسه گریه کردن و دیدن این دنیای زشت مرسی که پا به ما دادی واسه ی سگ دوزدن واسه گشتن تو جهنم دنبال راه بهشت آخ که شکرت ای خدا واسه جهان به این بدی چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی ؟ خداجون ! ممنون از اینکه دوتا دست دادی به ما تا اونارو رو به هر مترسکی دراز کنیم خداجون ! مرسی از این دلی که تو سینه مونه می تونیم دل یکی دیگرو بازیچه کنیم آخ که شکرت ای خدا واسه جهان به این بدی چی میشد اگه تو دست به ساختنش نمیزدی ؟ \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در سه شنبه پانزدهم مرداد 1387


	مادر روز مادرو به همه مادرا و مادرخودم تبریک میگم چه خوبه که سالگرد اولین پست وبلاگم با روز توه مادر \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در سه شنبه چهارم تیر 1387


	love \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387


	زندگی رسم خوشایندیست... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387


	تقدیمی سال نو خرسند شدیم از اینکه امروز رنگ دگر است نه رنگ دیروز تا شب نشده رنگ دگر شو گفتند از این نکته هزار نکته بیاموز یادمان با سهیل عزیز تنها دوست دوران تنهایی \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در پنجشنبه یکم فروردین 1387


	خدا حافظ همین حالا بارون امشب توی ایوون مثل آزادی تو زندون بی صفا بی تحرک بی ریا بود توی زندون میکنه جون مرد با همت میدون توی فکر رای فرجام امیره بی سرانجام نداره حتی رفیقی که بگه دردشو درد دیدن و نگفتن بی سرانجام توی فکر آسمونه که بباره بلکه تو قطره بارون بتونه اشک خدا رو هم ببینه نمیدونه حتی اشکم دیگه فایده ای نداره....... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه هفتم دی 1386


	خاطره میرم از شهر تو با یه کوله باراز خاطره دل من مونده پیشت گرچه باهام مسافره میگذره همراه جاده یاد تو از تو خیالم توی راه دریغ از ابری که بباره واسه حالم توی هر گوشه این شهر دارم از عشق تو یادی میسوزونه منو یاد دلی که به من ندادی راه میفتم بی هدف مقصد راهو نمیدونم کاش میشد آروم بگیرم اما افسوس نمیتونم نه یه قاصدک تو جاده که بشه همسفر من من یه قصم که جدایی شده فصل آخر من توی هر گوشه این شهر دارم از عشق تو یادی میسوزونه منو یاد دلی که به من ندادی میرم و گم میشم آخر تو غروب دشت غربت نمیتونم که بمونم توی شهر بی محبت توی هر گوشه این شهر دارم از عشق تو یادی میسوزونه منو یاد دلی که به من ندادی \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه هفتم دی 1386


	پاییز رفتی حالا به کی بگم خیلی دلم تنگه برات میخوام یه بار ببینمت سر بزارم رو شونه هات دوست داشتم با گلای سرخ میومدم به دیدنت نه اینکه با رخت سیاه چشمای سرخ ببینمت گل و پرپر میکنم سر مزارت تا ابد بارونیه چشمای یارت رفتی افسوس گل من تو در دل خاک از تو یادگاریه چشمای مهتاب پاییزه غریب و بی رحم اون همه برگ مگه کم بود گل من رو چرا چیدی گل من دنیای من بود گلمو ازم گرفتی تک و تنهام زیر بارون حال که نیستی کنارم میزارم سر به بیابون هنوزم بارون میباره تو میای انگار کنارم خودتم بهتر میدونی مثل بارون میبارم پاییزه غریب و بی رحم اون همه برگ مگه کم بود گل من رو چرا چیدی ... گل من دنیای من بود \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386


	برگای خزونی صدای خش خش برگای خزونی توی گوشم ناله میکرد آسمون بغضشو تو پرده ابرای سیاهش پاره میکرد رعد و برق نگاه شهرو با صداش خواب زده میکرد زمین از این همه سنگینی بار به روی شونش گله میکرد همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی بی خیال از ناله ها و گله های برگای زرد خزونی جاده های بی کسی رو گم می کردم آروم آروم تن غربت رو میشستم زیر قطره های بارون من به یاد عطر بارون زده گلای پونه میکشیدم پای خستمو تو جاده به هوای بوی خونه وقتی که صدای خونه منو تا آخر جاده میکشونه این سراب توی جاده که چشمامو میپوشونه \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در دوشنبه نوزدهم آذر 1386


	روزهای بی خاطره بوسه باد خزونی با هزار نا مهربونی زیر گوشه برگ تنها میگه طعمه خزونی برگ سبز و تر و تازه رنگ سبزشو میبازه غرق بوسه ها ی بادو وحشت روزای تازه میکنه دل از درختا میشه آواره کوچه کوچه ای که یادگاره روزای رفته و پوچه میشینه گوشه کوچه دل به آسمون میدوزه میکنه یاد گذشته دلش از غصه میسوزه یاد باد یاد گذشته شاد باد این دل زرد و تهی در حسرت دیدار باد یاد روزایی که کوچه زیر سایه تنم بود مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود سهم من از بوسه باد چی بگم ای داد و بی داد همه زردی و تباهی مردن و رفتن از یاد \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386


	چقدر سخته چقدر سخته چقدر سخته تو چشاي كسي كه تموم عشقتو ازت دزديد و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و به جاي اينكه لبريزه كينه و نفرت شي حس كني هنوزم دوسش داري ..... چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به ديواري تكيه كني كه يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده چقدر سخته تو خيالت ساعتا باهاش حرفي بزني اما..... اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه ها ي اشك گونه ها تو خيس كنه امامجبور باشي بخندي تا نفهمه دوسش داري ...... چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگه ای ببيني و هزار بار تو خودت بشكني و اون وقت بگي گل من باغچه نو مبارك غروب يه روزتابستان دانشگاه رازي كلاس انقلاب اسلامي \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه یازدهم آبان 1386


	بعدها ( روز تولدم ) مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور در زمستانی غبار آلود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شور مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روزها روز پوچی همچو روزان دگر سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها دیدگانم همچو دالانهای تار گونه هایم همچو مرمرهای سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد درد می خزند آرام روی دفترم دستهایم فارغ از افسون شعر یاد می آرم که در دستان من روزگاری شعله میزد خون شعر خاک میخواند مرا هر دم به خویش می رسند از ره که در خاکم نهند آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند بعد من ناگه به یکسو می روند پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند روی کاغذها و دفترهای من در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من با یاد من بیگانه ای در بر اینه می ماند به جای تار مویی نقش دستی شانه ای می رهم از خویش و میمانم ز خویش هر چه بر جا مانده ویران می شود روح من چون بادبان قایقی در افقها دور و پنهان میشود می شتابند از پی هم بی شکیب روزها و هفته ها و ماهها چشم تو در انتظار نامه ای خیره میماند به چشم راهها لیک دیگر پیکر سرد مرا می فشارد خاک دامنگیر خاک بی تو دور از ضربه های قلب تو قلب من میپوسد آنجا زیر خاک بعد ها نام مرا باران و باد نرم میشویند از رخسار سنگ گور من گمنام می ماند به راه فارغ از افسانه های نام و ننگ به یاد فروغ فرخزاد \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در شنبه بیست و هشتم مهر 1386


	نامه پاكت بي تمر و تاريخ نامه بي اسم و امضا كوچه دلواپسي ها برسه به دست بابا ....... با سلام خدمت بابا عرض كنم كه غربت ما انقدام بد نيست كه ميگن راضيم الحمد ا... يادمون دادن كه اينجا زندگي رو سخت نگيريم از غم ويروني تو روزي صد دفه نميريم يادمون دادن كه ياد سوختن خونه نيفتيم خواب بود هر چه كه ديديم باد بود هر چه شنيديم .......... راستي چند وقته كه رفتم بي غم و غزل سر كار روزگارم اي بدك نيست شكر غربت گرمه بازار قلم و دفتر شعرم توي گنجه كنج ديوار عكس سهراب توي طاقچه غزلش گوشه انبار توي نامه گفته بودي بي چراغ دل مادر براتون نور ميفرستم جنس اعلا طرح آخر من ستاره بردم اينجا با بليطاي برنده راستي اونجا نور فانوس يه شبش كرايه چنده سلامتي سه كس زندوني سرباز غریب بي كس سلامتي آزادي سلامتي زندونياي بي ملاقاتي ....... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در پنجشنبه دوازدهم مهر 1386


	فصل پاییزی من فصل پاییزی من که میرسه فصل اندوه سفر سر میرسه تو سکوت خسته باور من سایه ام فکر جدایی میکنه شاخه سرد وجودم نمیخواد رگ بیدای لحظه هام باشه نفسم در نمیاد به چشام خواب نمیاد دل من تو رو میخواد چشم من گریه میخواد تو عبور از پل خواب جاده ها روح من عشقی به رفتن نداره تو سکوت خالی این دل من دیگه هیچی جز تو جایی نداره ذهن شبنم که میخواد گریه کنه فصل بارون تو چشم در میزنه فصل پاییزی من که میرسه نفسم به عشق تو پر میزنه نفسم در نمیاد به چشم خواب نمیاد دل من تو رو میخواد چشم من گریه میخواد اولین شب فصل خودم... پاییز ... و در ماه مهر ... ماه تولدم \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در شنبه سی و یکم شهریور 1386


	روزگار ما رو جدا کرد یه غروب توی جوونی خوابیدی بدون لالایی و قصه بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه دیگه کابوس زمستون نمی بینی توی خواب گلای حسرت نمی چینی دیگه خورشید چهرتو نمیسوزونه جای سیلی های باد روش نمیمونه دیگه بیدار نمیشی با نگرونی یا با تردید که بری یا که بمونی رفتی و آدمکا رو جا گذاشتی قانون جنگلو زیر پا گذاشتی اینجا قهرن سینه ها با مهربونی تو تو جنگل نمیتونستی بمونی دلتو با خود بردی به جای دیگه اونجا که خدا برات لالایی میگه میدونم میبینمت یه روز دوباره توی دنیایی که آدمک نداره به یاد محسن افتخاری دوست و هم تختی دوران خدمت شیراز که الان دیگه.......... نیست خوابیدی رو بال موجا کاش میشد بودم کنارت تو به دریا دل سپردی من تو ساحل چشم به راهت دنبالت دارم میگردم اما نیست از تو نشونی روزگار ما رو جدا کرد یه غروب توی جونی \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه شانزدهم شهریور 1386


	ستاره دنباله دار تو آسمون زندگیم ستاره بوده بی شمار اما شبای بی کسیم یکی نمونده موندگار یکی نمونده از هزار ستاره های گم شده هرشب من هزار هزار اما همیشگی تویی ستاره دنباله دار یکی نمونده از هزار ای آخرین تنها ترین آواره عاشق هر شب عمرم همراه با من ستاره عاشق ستاره های گم شده هر شب من هزار هزار اما همیشگی تویی ستاره دنباله دار یکی نمونده از هزار ای تو آشنای ناشناسم ای مرهم دست تو لباسم دیوار شبم شکسته از تو از ظلمت شب نمیحراسم انگار که زاده شده با من عشقی که من از تو میشناسم تو بودی و هستی هنوز سهم من از این روزگار با شب من فقط تویی ستاره دنباله دار با شب من فقط توایی تقدیم به H****H \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه نهم شهریور 1386


	اگه قسمت من تو بشی چی میشه چی میشه چی میشه تو که خشگل و شهره عالمی تو که حس قشنگ حالمی منو عشق تو با این آارزو تو که معجزه بخش نالمی واسه ما بزار خندت گل کنه بزار دل واسه عشقت هل کنه که دلم به خیالت پرپره به امید و هوس سر می بره گلی خشگلی گلی دلبری گلی از همه زیبا تری گلی واسه من گلی واسه عشق گلی ازهمه مغرور تری تو که فاتح شهر قلبمی تو که مرحم زخم و دردمی نرو از بر من تا دوره دور تو که سرخی رنگ زردمی واسه ما بزار اخمات وابشه بزار مهربونیت دریا بشه منو تو خونه دل راه بده بزار در به قلبم وابشه بی عشقت نمیشه نمیشه دیگه غنچه ای باز نمیشه واسه همسفر ره عشق دیگه هیچکسی پا نمیشه اگه قسمت من تو بشی چی میشه چی میشه چی میشه \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در سه شنبه سی ام مرداد 1386


	مثل برگی خشک و تنها روی شاخه موندم اینجا میترسم مثل برگي خشک و تنها روي شاخه موندم اينجا ميترسم توي چنگ وحشي باد برم از خاطر و از ياد بپوسم همه روزاي من قصه بودن من توي آينه دلم مثل شب سياه و سرده مثل ابرا رنگ درده تو شتاب لحظه ها من با خودم يکه و تنهام ميدونم تو سراب اين افق تا سفر نهايت اينجا ميمونم همه روزاي من قصه بودن من توي آينه دلم مثل شب سياه و سرده مثل ابرا رنگ درده مثل يه غروب تنها که ميشينه پشت ابرا يه سکوت بي پناهم توي اين بيهودگي ها لحظه ها رو ميشمارم انتظار هر نگاهم \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386


	دیدی گفتم دیدی گفتم دیدی گفتم که یه روز پر میکشی تو هوام دیدی گفتم دیدی گفتم که تو هم میری بدون وداع میاد اون روز که نمیگیری سراغ از ما میدونستم میدونستم که دل سرد تو موندنی نیست خوندنی نیست رفتی پر کشیدی دل نشت و گریست نمونده جز اشک چشم و دو گونه خیس دلی که بی نیازه همش فکر پروازه میخواد بزاره بره قلبی که غم نداره همش فکر فراره موندن براش مشکله دیدی دیدی گفتم دیدی دیدی گفتم \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه هفدهم مرداد 1386


	جزیره من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم واسه عشق بازی موجا قامتم یه بستر نرم یه عزیز دلدونه بودم پیش چشم خیس موجا یه نگین سبز و خالص روی انگشتر دریا تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی غصه ها یعاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی لحظه های بی تو تو بودن میگذره اما به سختی دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه دهم مرداد 1386


	لحظه ای با من باش لحظه ای با من باش تا از آن لحظه برویم تا گل که ببندم از نگاه تو به هر ستاره پل لحظه ای با من باش تا که از تو نفسی تازه کنم تا از آن لحظه با تو سفر آغاز کنم سفری تا ته بیشه های سر سبز خیال تا به دروازه شهر آرزوهای محال سفری در خم و پیچ گذر ستاره ها از میون دشت پر خاطره ترانه ها لحظه ای با من باش لحظه ای با من باش لحظه ای با من باش تا به باغ چشم تو پنجره ای باز کنم از تو شعر و قصه و ترانه ای ساز کنم شعری همصدای بارون رنگ سبز جنگل و آبی دریا قصه ای به رنگ و عطر قصه ها ی عشق عاشقای دنیا از یه لحظه تا همیشه میشه از تو پر گرفت تا اوج ابرا کوچه پس کوچه شهرو با خیالت پرسه زد تا مرز فردا \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در دوشنبه هشتم مرداد 1386


	روز پدر مبارک روز پدر رو به همه پدرهای دنیا وپدر خودم تبریک میگم \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه پنجم مرداد 1386


	غروب وقتی که تنگ غروب بارون به شیشه میزنه همه غصه های دنیا توی سینه منه توی قطره های بارون میشکنه بغض صدام دیگه غیر از یدونه پنجره هیچی نمیخوام پشت این پنجره میشینم و آواز میخونم منتظر واسه رسیدنت تو بارون میمونم زیر بارون انتظارت رنگ تازه ای داره منم عاشق ترم انگار وقتی بارون میباره بعضی وقتا که میای سر روی شونم میزاری تموم غصه ها رو از دل من بر میداری اما این فقط یه خوابه خواب پشت پنجره وقت بیداری بازم غم میشینه تو حنجره این شعر برای آهنگای عشقم سیاوشه از غروب یه بارون تو کرمانشاه شروع شده اینجا رو بهاری کرده توی تابستون \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه سوم مرداد 1386


	تنها سقوط می کنم... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه بیست و نهم تیر 1386


	بدون شرح !!!!! \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه بیست و هفتم تیر 1386


	ممنونم اجازه دادي با تو زندگي کنم بده دستاتو به من تا باورم شه پيشمي ميدونم خوب ميدوني تو تارو پود و ريشه مي تو که از دنيا گذشتي واسه يک خنده من چرا من نگذرم از يه پوست و خون به اسم تن تو خيالمم نبود دوباره عاشقي کنم ممنونم اجازه دادي با تو زندگي کنم نمیدونم چي بگم که باورت شه جونمي توي اين کاووس درد روياي مهربوني ميدوني با تو پرم از شعر و ستاره ميدوني بي تو لحظه حرمتي نداره ميدوني در تو اين خدا بوده که تونسته گل عشقو بکاره وقتي حتي پيشمي دلم برات تنگ ميشه باز عشق تو تو لحظه هام حادثه ساز و قصه ساز به جون خودت که بي تو از نفسام سير ميشم نميدونم چي ميشه بد جوري گوشه گير ميشم ممنونم که بچه بازيهامو طاقت ميکني هرچقدر بد ميشم اما تو نجابت ميکني هر کجاي دنيا باشم با مني در مني نگران حال و روزم بيشتر از خود مني ميدوني با تو پرم از شعر و ستاره ميدوني بي تو لحظه حرمتي نداره ميدوني در تو اين خدا بوده که تونسته گل عشقو بکاره \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386


	بچه به این خوشگلی دیدن تا حالا ؟ دروغ نگو \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در پنجشنبه بیست و یکم تیر 1386