روزهای بی خاطره

X

روزهای بی خاطره

لحظه ها رو گذروندیم به امید رسیدن به خوشبختی افسوس خوشبختی لحظه هایی بودن که گذشتن


	اون روزا .... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در یکشنبه شانزدهم تیر 1387


	مادر روز مادرو به همه مادرا و مادرخودم تبریک میگم چه خوبه که سالگرد اولین پست وبلاگم با روز توه مادر \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در سه شنبه چهارم تیر 1387


	تو بارون که رفتی ...... تو بارون رسیدی با چشمای خیست با دستای گرم ستاره نویست تو بارون رسیدی، ترانه رها شد شب کهنه کوچید، جهان مال ما شد من از تو شکفتم، من از تو رسیدم یه دنیای تازه، تو چشم تو دیدم تو بارون که رفتی، شبم زیر رو شد یه بغض شکسته رفیقِ گلو شد تو بارون که رفتی، دل باغچه پژمرد تمام وجودم تو آیینه خط خورد هنوز وقتی بارون تو کوچه می باره دلم غصه داره، دلم بی قراره نه شب عاشقانه س، نه رویا قشنگه دلم بی تو خونه، دلم بی تو تنگه یه فانوس مرده تو برق چشامه بدون تو حسرت همیشه باهامه تو بارون که رفتی، شبم زیر رو شد یه بغضِ شکسته رفیق گلوم شد تو بارون که رفتی، دل باغ چه پژمرد تمام وجودم توی آیینه خط خورد تقدیمی سهیل مهر یه روز بارونی اردیبهشت \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در دوشنبه سی ام اردیبهشت 1387 \|


	زندگی رسم خوشایندیست... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه چهاردهم فروردین 1387


	تقدیمی سال نو خرسند شدیم از اینکه امروز رنگ دگر است نه رنگ دیروز تا شب نشده رنگ دگر شو گفتند از این نکته هزار نکته بیاموز یادمان با سهیل عزیز تنها دوست دوران تنهایی \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در پنجشنبه یکم فروردین 1387 \|


	خدا حافظ همین حالا بارون امشب توی ایوون مثل آزادی تو زندون بی صفا بی تحرک بی ریا بود توی زندون میکنه جون مرد با همت میدون توی فکر رای فرجام امیره بی سرانجام نداره حتی رفیقی که بگه دردشو درد دیدن و نگفتن بی سرانجام توی فکر آسمونه که بباره بلکه تو قطره بارون بتونه اشک خدا رو هم ببینه نمیدونه حتی اشکم دیگه فایده ای نداره....... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه هفتم دی 1386 \|


	خاطره میرم از شهر تو با یه کوله باراز خاطره دل من مونده پیشت گرچه باهام مسافره میگذره همراه جاده یاد تو از تو خیالم توی راه دریغ از ابری که بباره واسه حالم توی هر گوشه این شهر دارم از عشق تو یادی میسوزونه منو یاد دلی که به من ندادی راه میفتم بی هدف مقصد راهو نمیدونم کاش میشد آروم بگیرم اما افسوس نمیتونم نه یه قاصدک تو جاده که بشه همسفر من من یه قصم که جدایی شده فصل آخر من توی هر گوشه این شهر دارم از عشق تو یادی میسوزونه منو یاد دلی که به من ندادی میرم و گم میشم آخر تو غروب دشت غربت نمیتونم که بمونم توی شهر بی محبت توی هر گوشه این شهر دارم از عشق تو یادی میسوزونه منو یاد دلی که به من ندادی \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه هفتم دی 1386


	پاییز رفتی حالا به کی بگم خیلی دلم تنگه برات میخوام یه بار ببینمت سر بزارم رو شونه هات دوست داشتم با گلای سرخ میومدم به دیدنت نه اینکه با رخت سیاه چشمای سرخ ببینمت گل و پرپر میکنم سر مزارت تا ابد بارونیه چشمای یارت رفتی افسوس گل من تو در دل خاک از تو یادگاریه چشمای مهتاب پاییزه غریب و بی رحم اون همه برگ مگه کم بود گل من رو چرا چیدی گل من دنیای من بود گلمو ازم گرفتی تک و تنهام زیر بارون حال که نیستی کنارم میزارم سر به بیابون هنوزم بارون میباره تو میای انگار کنارم خودتم بهتر میدونی مثل بارون میبارم پاییزه غریب و بی رحم اون همه برگ مگه کم بود گل من رو چرا چیدی ... گل من دنیای من بود \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه بیست و هشتم آذر 1386 \|


	برگای خزونی صدای خش خش برگای خزونی توی گوشم ناله میکرد آسمون بغضشو تو پرده ابرای سیاهش پاره میکرد رعد و برق نگاه شهرو با صداش خواب زده میکرد زمین از این همه سنگینی بار به روی شونش گله میکرد همچنان پای پیاده فارغ از صدای خشم آسمونی بی خیال از ناله ها و گله های برگای زرد خزونی جاده های بی کسی رو گم می کردم آروم آروم تن غربت رو میشستم زیر قطره های بارون من به یاد عطر بارون زده گلای پونه میکشیدم پای خستمو تو جاده به هوای بوی خونه وقتی که صدای خونه منو تا آخر جاده میکشونه این سراب توی جاده که چشمامو میپوشونه \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در دوشنبه نوزدهم آذر 1386 \|


	روزهای بی خاطره بوسه باد خزونی با هزار نا مهربونی زیر گوشه برگ تنها میگه طعمه خزونی برگ سبز و تر و تازه رنگ سبزشو میبازه غرق بوسه ها ی بادو وحشت روزای تازه میکنه دل از درختا میشه آواره کوچه کوچه ای که یادگاره روزای رفته و پوچه میشینه گوشه کوچه دل به آسمون میدوزه میکنه یاد گذشته دلش از غصه میسوزه یاد باد یاد گذشته شاد باد این دل زرد و تهی در حسرت دیدار باد یاد روزایی که کوچه زیر سایه تنم بود مهربون درخت عاشق مست عطر نفسم بود سهم من از بوسه باد چی بگم ای داد و بی داد همه زردی و تباهی مردنو رفتن از یاد \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386 \|


	چقدر سخته چقدر سخته چقدر سخته تو چشاي كسي كه تموم عشقتو ازت دزديد و به جاش يه زخم هميشگي رو به قلبت هديه داد زل بزني و به جاي اينكه لبريزه كينه و نفرت شي حس كني هنوزم دوسش داري ..... چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به ديواري تكيه كني كه يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده چقدر سخته تو خيالت ساعتا باهاش حرفي بزني اما..... اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه ها ي اشك گونه ها تو خيس كنه امامجبور باشي بخندي تا نفهمه دوسش داري ...... چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ ديگه ای ببيني و هزار بار تو خودت بشكني و اون وقت بگي گل من باغچه نو مبارك غروب يه روزتابستان دانشگاه رازي كلاس انقلاب اسلامي \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه یازدهم آبان 1386 \|


	بعدها ( روز تولدم ) مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور در زمستانی غبار آلود و دور یا خزانی خالی از فریاد و شور مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روزها روز پوچی همچو روزان دگر سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها دیدگانم همچو دالانهای تار گونه هایم همچو مرمرهای سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد درد می خزند آرام روی دفترم دستهایم فارغ از افسون شعر یاد می آرم که در دستان من روزگاری شعله میزد خون شعر خاک میخواند مرا هر دم به خویش می رسند از ره که در خاکم نهند آه شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند بعد من ناگه به یکسو می روند پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند روی کاغذها و دفترهای من در اتاق کوچکم پا می نهد بعد من با یاد من بیگانه ای در بر اینه می ماند به جای تار مویی نقش دستی شانه ای می رهم از خویش و میمانم ز خویش هر چه بر جا مانده ویران می شود روح من چون بادبان قایقی در افقها دور و پنهان میشود می شتابند از پی هم بی شکیب روزها و هفته ها و ماهها چشم تو در انتظار نامه ای خیره میماند به چشم راهها لیک دیگر پیکر سرد مرا می فشارد خاک دامنگیر خاک بی تو دور از ضربه های قلب تو قلب من میپوسد آنجا زیر خاک بعد ها نام مرا باران و باد نرم میشویند از رخسار سنگ گور من گمنام می ماند به راه فارغ از افسانه های نام و ننگ به یاد فروغ فرخزاد \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در شنبه بیست و هشتم مهر 1386 \|


	نامه پاكت بي تمر و تاريخ نامه بي اسم و امضا كوچه دلواپسي ها برسه به دست بابا ....... با سلام خدمت بابا عرض كنم كه غربت ما انقدام بد نيست كه ميگن راضيم الحمد ا... يادمون دادن كه اينجا زندگي رو سخت نگيريم از غم ويروني تو روزي صد دفه نميريم يادمون دادن كه ياد سوختن خونه نيفتيم خواب بود هر چه كه ديديم باد بود هر چه شنيديم .......... راستي چند وقته كه رفتم بي غم و غزل سر كار روزگارم اي بدك نيست شكر غربت گرمه بازار قلم و دفتر شعرم توي گنجه كنج ديوار عكس سهراب توي طاقچه غزلش گوشه انبار توي نامه گفته بودي بي چراغ دل مادر براتون نور ميفرستم جنس اعلا طرح آخر من ستاره بردم اينجا با بليطاي برنده راستي اونجا نور فانوس يه شبش كرايه چنده سلامتي سه كس زندوني سرباز غریب بي كس سلامتي آزادي سلامتي زندونياي بي ملاقاتي ....... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در پنجشنبه دوازدهم مهر 1386 \|


	فصل پاییزی من فصل پاییزی من که میرسه فصل اندوه سفر سر میرسه تو سکوت خسته باور من سایه ام فکر جدایی میکنه شاخه سرد وجودم نمیخواد رگ بیدای لحظه هام باشه نفسم در نمیاد به چشام خواب نمیاد دل من تو رو میخواد چشم من گریه میخواد تو عبور از پل خواب جاده ها روح من عشقی به رفتن نداره تو سکوت خالی این دل من دیگه هیچی جز تو جایی نداره ذهن شبنم که میخواد گریه کنه فصل بارون تو چشم در میزنه فصل پاییزی من که میرسه نفسم به عشق تو پر میزنه نفسم در نمیاد به چشم خواب نمیاد دل من تو رو میخواد چشم من گریه میخواد اولین شب فصل خودم... پاییز ... و در ماه مهر ... ماه تولدم \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در شنبه سی و یکم شهریور 1386 \|


	روزگار ما رو جدا کرد یه غروب توی جوونی خوابیدی بدون لالایی و قصه بگیر آسوده بخواب بی درد و غصه دیگه کابوس زمستون نمی بینی توی خواب گلای حسرت نمی چینی دیگه خورشید چهرتو نمیسوزونه جای سیلی های باد روش نمیمونه دیگه بیدار نمیشی با نگرونی یا با تردید که بری یا که بمونی رفتی و آدمکا رو جا گذاشتی قانون جنگلو زیر پا گذاشتی اینجا قهرن سینه ها با مهربونی تو تو جنگل نمیتونستی بمونی دلتو با خود بردی به جای دیگه اونجا که خدا برات لالایی میگه میدونم میبینمت یه روز دوباره توی دنیایی که آدمک نداره به یاد محسن افتخاری دوست و هم تختی دوران خدمت شیراز که الان دیگه.......... نیست خوابیدی رو بال موجا کاش میشد بودم کنارت تو به دریا دل سپردی من تو ساحل چشم به راهت دنبالت دارم میگردم اما نیست از تو نشونی روزگار ما رو جدا کرد یه غروب توی جونی \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه شانزدهم شهریور 1386 \|


	ستاره دنباله دار تو آسمون زندگیم ستاره بوده بی شمار اما شبای بی کسیم یکی نمونده موندگار یکی نمونده از هزار ستاره های گم شده هرشب من هزار هزار اما همیشگی تویی ستاره دنباله دار یکی نمونده از هزار ای آخرین تنها ترین آواره عاشق هر شب عمرم همراه با من ستاره عاشق ستاره های گم شده هر شب من هزار هزار اما همیشگی تویی ستاره دنباله دار یکی نمونده از هزار ای تو آشنای ناشناسم ای مرهم دست تو لباسم دیوار شبم شکسته از تو از ظلمت شب نمیحراسم انگار که زاده شده با من عشقی که من از تو میشناسم تو بودی و هستی هنوز سهم من از این روزگار با شب من فقط تویی ستاره دنباله دار با شب من فقط توایی تقدیم به H****H \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه نهم شهریور 1386 \|


	اگه قسمت من تو بشی چی میشه چی میشه چی میشه تو که خشگل و شهره عالمی تو که حس قشنگ حالمی منو عشق تو با این آارزو تو که معجزه بخش نالمی واسه ما بزار خندت گل کنه بزار دل واسه عشقت هل کنه که دلم به خیالت پرپره به امید و هوس سر می بره گلی خشگلی گلی دلبری گلی از همه زیبا تری گلی واسه من گلی واسه عشق گلی ازهمه مغرور تری تو که فاتح شهر قلبمی تو که مرحم زخم و دردمی نرو از بر من تا دوره دور تو که سرخی رنگ زردمی واسه ما بزار اخمات وابشه بزار مهربونیت دریا بشه منو تو خونه دل راه بده بزار در به قلبم وابشه بی عشقت نمیشه نمیشه دیگه غنچه ای باز نمیشه واسه همسفر ره عشق دیگه هیچکسی پا نمیشه اگه قسمت من تو بشی چی میشه چی میشه چی میشه \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در سه شنبه سی ام مرداد 1386 \|


	مثل برگی خشک و تنها روی شاخه موندم اینجا میترسم مثل برگي خشک و تنها روي شاخه موندم اينجا ميترسم توي چنگ وحشي باد برم از خاطر و از ياد بپوسم همه روزاي من قصه بودن من توي آينه دلم مثل شب سياه و سرده مثل ابرا رنگ درده تو شتاب لحظه ها من با خودم يکه و تنهام ميدونم تو سراب اين افق تا سفر نهايت اينجا ميمونم همه روزاي من قصه بودن من توي آينه دلم مثل شب سياه و سرده مثل ابرا رنگ درده مثل يه غروب تنها که ميشينه پشت ابرا يه سکوت بي پناهم توي اين بيهودگي ها لحظه ها رو ميشمارم انتظار هر نگاهم \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه بیست و چهارم مرداد 1386 \|


	دیدی گفتم دیدی گفتم دیدی گفتم که یه روز پر میکشی تو هوام دیدی گفتم دیدی گفتم که تو هم میری بدون وداع میاد اون روز که نمیگیری سراغ از ما میدونستم میدونستم که دل سرد تو موندنی نیست خوندنی نیست رفتی پر کشیدی دل نشت و گریست نمونده جز اشک چشم و دو گونه خیس دلی که بی نیازه همش فکر پروازه میخواد بزاره بره قلبی که غم نداره همش فکر فراره موندن براش مشکله دیدی دیدی گفتم دیدی دیدی گفتم \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه هفدهم مرداد 1386 \|


	جزیره من همون جزیره بودم خاکی و صمیمی و گرم واسه عشق بازی موجا قامتم یه بستر نرم یه عزیز دلدونه بودم پیش چشم خیس موجا یه نگین سبز و خالص روی انگشتر دریا تا که یک روز تو رسیدی توی قلبم پا گذاشتی غصه ها یعاشقی رو تو وجودم جا گذاشتی زیر رگبار نگاهت دلم انگار زیر و رو شد برای داشتن عشقت همه جونم آرزو شد تا نفس کشیدی انگار نفسم برید تو سینه ابر و باد و دریا گفتن حس عاشقی همینه اومدی تو سرنوشتم بی بهونه پا گذاشتی اما تا قایقی اومد از من و دلم گذشتی رفتی با قایق عشقت سوی روشنی فردا من و دل اما نشستیم چشم به راهت لب دریا دیگه رو خاک وجودم نه گلی هست نه درختی لحظه های بی تو تو بودن میگذره اما به سختی دل تنها و غریبم داره این گوشه میمیره ولی حتی وقت مردن باز سراغتو میگیره \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه دهم مرداد 1386 \|


	لحظه ای با من باش لحظه ای با من باش تا از آن لحظه برویم تا گل که ببندم از نگاه تو به هر ستاره پل لحظه ای با من باش تا که از تو نفسی تازه کنم تا از آن لحظه با تو سفر آغاز کنم سفری تا ته بیشه های سر سبز خیال تا به دروازه شهر آرزوهای محال سفری در خم و پیچ گذر ستاره ها از میون دشت پر خاطره ترانه ها لحظه ای با من باش لحظه ای با من باش لحظه ای با من باش تا به باغ چشم تو پنجره ای باز کنم از تو شعر و قصه و ترانه ای ساز کنم شعری همصدای بارون رنگ سبز جنگل و آبی دریا قصه ای به رنگ و عطر قصه ها ی عشق عاشقای دنیا از یه لحظه تا همیشه میشه از تو پر گرفت تا اوج ابرا کوچه پس کوچه شهرو با خیالت پرسه زد تا مرز فردا \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در دوشنبه هشتم مرداد 1386 \|


	روز پدر مبارک روز پدر رو به همه پدرهای دنیا وپدر خودم تبریک میگم \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه پنجم مرداد 1386 \|


	غروب وقتی که تنگ غروب بارون به شیشه میزنه همه غصه های دنیا توی سینه منه توی قطره های بارون میشکنه بغض صدام دیگه غیر از یدونه پنجره هیچی نمیخوام پشت این پنجره میشینم و آواز میخونم منتظر واسه رسیدنت تو بارون میمونم زیر بارون انتظارت رنگ تازه ای داره منم عاشق ترم انگار وقتی بارون میباره بعضی وقتا که میای سر روی شونم میزاری تموم غصه ها رو از دل من بر میداری اما این فقط یه خوابه خواب پشت پنجره وقت بیداری بازم غم میشینه تو حنجره این شعر برای آهنگای عشقم سیاوشه از غروب یه بارون تو کرمانشاه شروع شده اینجا رو بهاری کرده تو تابستون \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه سوم مرداد 1386 \|


	تنها سقوط می کنم... \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در جمعه بیست و نهم تیر 1386 \|


	بدون شرح !!!!! \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه بیست و هفتم تیر 1386 \|


	ممنونم اجازه دادي با تو زندگي کنم بده دستاتو به من تا باورم شه پيشمي ميدونم خوب ميدوني تو تارو پود و ريشه مي تو که از دنيا گذشتي واسه يک خنده من چرا من نگذرم از يه پوست و خون به اسم تن تو خيالمم نبود دوباره عاشقي کنم ممنونم اجازه دادي با تو زندگي کنم نمیدونم چي بگم که باورت شه جونمي توي اين کاووس درد روياي مهربوني ميدوني با تو پرم از شعر و ستاره ميدوني بي تو لحظه حرمتي نداره ميدوني در تو اين خدا بوده که تونسته گل عشقو بکاره وقتي حتي پيشمي دلم برات تنگ ميشه باز عشق تو تو لحظه هام حادثه ساز و قصه ساز به جون خودت که بي تو از نفسام سير ميشم نميدونم چي ميشه بد جوري گوشه گير ميشم ممنونم که بچه بازيهامو طاقت ميکني هرچقدر بد ميشم اما تو نجابت ميکني هر کجاي دنيا باشم با مني در مني نگران حال و روزم بيشتر از خود مني ميدوني با تو پرم از شعر و ستاره ميدوني بي تو لحظه حرمتي نداره ميدوني در تو اين خدا بوده که تونسته گل عشقو بکاره \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در یکشنبه بیست و چهارم تیر 1386 \|


	بچه به این خوشگلی دیدن تا حالا ؟ دروغ نگو \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در پنجشنبه بیست و یکم تیر 1386 \|


	فاصله من ميگم منو شكستن چشم فانوسمو بستن تو ميگي خدا بزرگه ماهو ميده به شب من من ميگم آخه دلم بود اون كه افتاده به خاكه تو ميگي سرت سلامت آينه ها زلال و پاكه اينه كه فاصله ها رو نميشه با گريه پر كرد يكيمون بهار سرخوش يكيمون پاييز پر درد من ميگم فاصله مرگه بين دستاي تو تا من تو ميگي زندگي اينه حاصل عشق تو با من من ميگم حالا بسوزم يا كه با غصه بسازم تو ميگي فرقي نداره من كه چيزي نميبازم من ميگم اينجا رو باختي عمري كه رفته نمياد تو ميگي قصه همين بود تو يه برگي توي اين باد شعر فاصله از دانش \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه بیستم تیر 1386 \|


	تولدی دیگر همه هستی من ایه تاریکیست که ترا در خود تکرار کنان به سحرگاه شکفتن ها و رستن های ابدی خواهد برد من در این ایه ترا آه کشیدم آه من در این ایه ترا به درخت و آب و آتش پیوند زدم زندگی شاید یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می گذرد زندگی شاید ریسمانیست که مردی با آن خود را از شاخه می آویزد زندگی شاید طفلی است که از مدرسه بر میگردد زندگی شاید افروختن سیگاری باشد در فاصله رخوتنک دو همآغوشی یا عبور گیج رهگذری باشد که کلاه از سر بر میدارد و به یک رهگذر دیگر با لبخندی بی معنی می گوید صبح بخیر زندگی شاید آن لحظه مسدودیست که نگاه من در نی نی چشمان تو خود را ویران می سازد و در این حسی است که من آن را با ادرک ماه و با دریافت ظلمت خواهم آمیخت در اتاقی که به اندازه یک تنهاییست دل من که به اندازه یک عشقست به بهانه های ساده خوشبختی خود می نگرد به زوال زیبای گلها در گلدان به نهالی که تو در باغچه خانه مان کاشته ای و به آواز قناری ها که به اندازه یک پنجره می خوانند آه ... سهم من اینست سهم من اینست سهم من آسمانیست که آویختن پرده ای آن را از من می گیرد سهم من پایین رفتن از یک پله متروکست و به چیزی در پوسیدگی و غربت واصل گشتن سهم من گردش حزن آلودی در باغ خاطره هاست و در اندوه صدایی جان دادن که به من می گوید دستهایت را دوست میدارم \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در چهارشنبه بیستم تیر 1386 \|


	چند تا عکس ناز \|+\| نوشته شده توسط محسن رضایی فر در دوشنبه هجدهم تیر 1386 \|